De natuur is werkelijk. We kunnen haar verstan-delijk, contemplatief en creatief benaderen, maar nooit volledig bevatten. Zij is te ingewikkeld, subliem en kleurrijk. Vandaar dat we haar als idee transformeren tot begrijpelijke abstractie, die we werkzaam cultiveren en in ons verlangen met haar te delen, dit in harmonie proberen terug te geven. In de geëigende vorm die daar al eeuwen-lang voor gebruikt wordt: de kunst. Deze kring-loop begint niet in dit veld, maar in het merk-waardige witte niets dat we het 'ik' noemen. Ik, wij allen, wij maken de natuur het hof, ontfutselen haar genot, wat ze uit liefde geeft. Haar kringloop spiegelt in ons leven, werk, verlangen en kunst als de cyclus van zaadjes, die zich algoritmisch in ruimte en tijd met bevallige verhoudingen uit het meristeem ontvouwen om uiteindelijk als zelfbeeld te re-invegeteren, met dezelfde getallen waarmee we composities van de natuur maken. Voor meer informatie: info@gierstveld.nl

We reflecteren over de natuur en alles wat we te weten komen noemen we wetenschap. Tijbreuk.nl houdt de vorderingen bij t.a.v. een algoritme, de reeks A003558. De merkwaardige cyclische eigenschap die in deze berekening verborgen zit, een toevallige ontdekking, lijkt op de natuurlijke kringloop van zaad tot zaad. Een echte weten-schapper kijkt hoe dat werkt, lost het probleem op en gaat over tot de orde van de dag. Kunste-naars koesteren zo'n bijzonderheid zorgvuldig en laten het verschijnsel in hun werk spiegelen. Er zit ook niets anders op. Het ontbreekt me aan getal-theoretische kennis. Misschien meldt zich iemand, die de distributie van 'le moment dansa' bevredigend weet te verklaren. Al bestaat de kans dat de vrouw met dat zwarte vlekje op haar iris niet meer verschijnt en het werk voortaan 'le moment dansa-it' heet. Het zij zo. Nieuwsgie-righeid moet je nooit bedwingen. Muze's zat.
Voor meer informatie: info@tijbreuk.nl

Paddestoelen zoeken is ideale contemplatie. Tijdens de wandeling concentreer je je op het vinden en erna op de verorbering. Ze zijn het lekkerst met pasta, een uitje, knoflook en verse room. En Parmessaanse kaas natuurlijk. Bellyfullness heet deze therapie. Het is een aanvulling op de populaire mindfullness- en aandachtstrainingen, bedoeld voor mensen die denken dat ze geen probleem hebben, maar nooit in de gelegenheid kwamen om langere tijd in stilte te leven. Bellyfullness is troost. Het zijn recepten om de dissociatieve stoornis, die we 'het dagelijks leven' noemen, de baas te kunnen. In plaats van 'mother's little helpers' boleten met een uitje en een eitje. Veel gezonder. Bellyfullness maakt van uw leven weer een geheel door stilte ruimte te geven, waar mede-tijd geleefd wordt. Con-templatie. Con-centratie op het centrum van ons lichaam. De maag.
Voor inlichtingen: bellyfullness.nl

De idee geeft licht om de natuur in de stilte te reflecteren, waarmee de kunst momentum aan het ik geeft om een kritische horizon te vormen, waarbinnen leven, materie en verlangen gestalte krijgen. Haar verbeelding is de "Gestalt' van deze gedeelde velden, het geheel is meer dan de som der delen. Niet de 'tabula rasa' van het pasgeboren ik is belangrijk voor onze ziel, het is de vrije doorgang die deze kringloop krijgt en vooral behoudt om ons een bezield leven te waarborgen. Het onbeschreven blad dat we bij geboorte meekrijgen moet je goed bewaren. Leg het naast je testament. En nou maar hopen dat de nabestaanden het in je binnenzak stoppen. Anders gaat Petrus vragen stellen hoe je ziel gehuisvest was. En dat kan flinke vertraging in het voorgeborchte opleveren. De kans bestaat dat er dan geconcludeerd wordt dat de som der delen minder is dan het geheel. En dat betekent dat je regelrecht de hel ingaat.

Ik werd geboren te Groede in West-Zeeuws Vlaanderen, 10 april 1950. Aan de Nieuwe Vliet, een watergang die ontstond toen de Staatsen de dijken doorstaken en van het land van Cadszand een bolwerk maakten om Spanjaarden tegen te houden. Hetgeen lukte, beter dan de gewenning op een andere oever, de groninger lintbebouwing, ook door overstroming gevormd. De grijze, aan-houdende regenbuien en de op eigen instigatie veroorzaakte emotionele inundaties moeten N'M of D'R op het idee hebben gebracht mij in te fluisteren om 48 panelen masonite met tempera te beschilderen en daarbij een werkwijze te hanteren, waarbij elke kleur en haar complement geschilderd zou zijn. Hetgeen ik volgzaam uitvoerde. Ik hecht echter aan mijn naam. Abraham. Ik zou nooit Noah willen heten. Al heb ik ooit alle kleuren gered, niemand zal mij horen zeggen dat ik dat terwille van de kunst deed. Voor inlichtingen: bramdhont.nl

De kunst ontleent motieven aan de natuur en krijgt deze ingefluisterd door contemplatieve en verlangende stemmen die aanwijzingen geven voor evenwichtige verhoudingen waaruit schoon-heid groeit. Bij benadering dan. Want al zijn er in de natuur veel aanwijzingen dat alles zich met dit algoritme ontvouwt, de mutaties zijn meer regel dan uitzondering. Kunstwerken benaderen het sublieme, claimen kunnen ze het niet. Wat begint als het simpel aflopen van een algoritme, waar kleur en lijn naar evenwicht zoeken, eindigt meestal in een onontwarbare kluwen van bekrast verlangen in grijs-bruin suprematisch veld. Dat kan onkunde zijn, maar ook een beeld van de complexe wereld waarin we ons bevinden. Getuige de helderheid van kindertekeningen. Om hun onbevangenheid terug te winnen moet je de kromming van de ziel kunnen berekenen en de variabelen van het verlangen kennen. Die wiskunde snappen we wel.

Leven betekent in het Zeeuws-Vlaams lawaai. Vaak is het ook niet anders. Industrie, sport, media, verkeer en alle kermis rond politieke en religieuze bedrijvigheid vullen de leegte op die we uit angst voor stilte ontlopen. We vluchten liever in virtueel lawaai om als avatar's in spelletjes de best uithangen of kwekkelen de dag vol op Facebook en Twitter. Het kan ook anders. Ga naar Cadsoog, de virtuele leefomgeving van Machustus Dehaene, een plek waar je zoals in Hotel California elk moment kunt uitlogge1n, maar wat je nooit meer kunt verlaten. You can check out any time, but you van never leave. Eenmaal ingelogged, maak je deel uit van een verhaal waar je nooit meer uitkomt. Gevaarlijk? Welnee. Het is veiliger dan Facebook, trust me.

Werk verschaft materie functie. Hout wordt een tuinhekje, compost of een zeilbootje. Ambach-telijke kunstnijverheid, toegepaste kunst tilt materie uit het louter functionele en geeft de materie een reflectieve lading, dit keer niet van de natuur, maar van het verlangen. Zoals de natuur zich door reflectie in wetenschap uit, zo neemt ons verlangen ideeën van onze materiele omgeving over en reflecteert ze in de kunst. Ons verlangen is het hart van de cultuur, de reden dat sommige mensen naar hun pistool grijpen als ze het woord horen. Omdat ze geen hart hebben en niet weten wat verlangen is. Hun begeerte is annihilistisch, hun cultuur derhalve sentimenteel, hun kunst is kitsch. Deze blokkade van het verlangen is een bron van veel ellende en alleen persoonlijk op te lossen. De politiek kan het individu daar alleen bij helpen door de openbare ruimte met smaak in te richten. Door mensen met een verlangen, meestal geen politici.

Het gladde water-oppervlak tijdens een windstille dag in de baai van Savudrija, waarin de zon schittert, wordt door tuimelaars verstoord. Ik hang overboord en zie ze onder mijn boot doorzwemmen. s' Avonds, in restaurant Adria, vertel ik aan mijn vrouw wat ik beleefd heb. Ze kijkt me met vochtige ogen aan en pakt mijn hand. Het wordt haar allemaal wat teveel. De risotto, de voortreffelijke Postup uit 1988, de ondergaande zon die net boven de horizon hangt. Ze zegt dat ze vanavond met me wil dansen in de haven. Er speelt daar een polka-orkest. "Da's toevallig', zeg ik, ' ik droomde ooit dat ik daar zou dansen.' 'Met mij', klonk het argwanend. 'Met m'n muze' en liet er snel op volgen ' en dat ben jij nu'. 'Je liegt als m'n spiegel', antwoordde ze. 'Ik ben slechts compensatie, mederuimte, een lustobject van je libido'. 'Welnee', probeer ik nog, maar voel de wereld kantelen. Kunst is gekantelde kitsch. Het is de begeerte van het verlangen.